Home

Рэклама

Наладка

Залаты асёл

сябрыкі

16.11.09 23:09 - [info]abrykos

Набраў у Гуглі "пандемия БССР", а мне першым выдала "Могилевский областной комитет OO БРСМ"

ЗЫ: Хто з старэйшых фрэндоў памятае, калі ў Беларусі былі пандэміі грыпу? На на маёй дарослай памяці такога не было.

16.11.09 19:58 - [info]adam_hlobus

Дзяўчаты і шакалад

Учора ў майстрню заходзіла мая дачка Ядзя і прынесла шакададку. Сягоння ў майстэрні немка Маргарэта Кандлін (Margarete Kandlin) распытвала ў мяне пра беларускую літаратуру, яна таксама падарыла вялікую шакаладку. Я ў шакаладзе.
Цэтлікі:

16.11.09 18:00 - [info]liaska - Цели

движение по вертикали.
телепортация запрещена по желанию публики.
тогда побежали дальше! мне стоит верить, учите языки, господа )
Цэтлікі: , ,

16.11.09 13:54 - [info]adam_hlobus - фота

І ўсё гэта ў маім доме...

http://anachoretes.livejournal.com/193605.html?style=mine
http://anachoretes.livejournal.com/193893.html?style=mine
Цэтлікі:

16.11.09 11:21 - [info]kabierac - жизнь под названием песня

Сёньняшняе грамадзтва выказвае вялікі попыт на настальгію. На расейскім Першым канале нядаўна стартаваў праект "ДОстояние РЕспублики", на тэлеканале "Россия" - амаль адпаведны "Лучшие годы нашей жизни". Абодва шоў збудаваныя на супастаўленьні культурнай спадчыны двух пэўных дзесяцігоддзяў (напрыклад, 70-ыя і 90-ыя). Найбольшая ўвага надаецца, безумоўна, спадчыне музычнай.
Слухаў-слухаў я ўсе гэтыя "старые песни о главном" і засумаваў. Бо вось у нашых дзядоў ды бацькоў ёсьць песьні, якія яны сьпяваюць за сталом ці проста так, у добрай кампаніі, і застануццца яны й пасьля іх - а што застанецца пасьля нас? Як-цуп-цоп і "Чароўны кролік"? Зрэшты, у адным зь нядаўніх сваіх допісаў я мімаходзь спрабаваў абмаляваць свой уласны шэраг выканаўцаў, якіх мы слухаем альбо слухалі пару гадоў таму - але ж ці гэты камплект універсальны, ды й ці мы іх сьпяваем?

Такім чынам, пытаньне. Якія песьні цяперашняя моладзь будзе сьпяваць за сталом пасьля выхаду на пенсію?

16.11.09 00:12 - [info]adam_hlobus - Дакумент. 13 жніўня, 2009 год.

46.01 КБ

Вечаровыя жарты ў летняй кавярні "Акварыум".
Саша Карпейчык у абдымках таварыша.
Цэтлікі: ,

15.11.09 22:56 - [info]adam_hlobus - Дакумент

45.25 КБ

Настаўнік біялогіі Аляксандр Казіміравіч Карпейчык са сваімі вучнямі.
Цэтлікі: ,

15.11.09 21:26 - [info]pistonczyk - Віктар Іванавіч

Віктар Іванавіч

І. Соплі на штанах

    Віктар Іванавіч жыў у горадзе. У яво было дзьве рукі. А вот сяброў не была. Паэтаму абнімаць іму было некава. І смысла ў эціх руках не была ні на санціметр. Нахуя, спрашываецца, рукі? Па плячы не пахлопаеш, у нос па-дружэскі ня даш. Канешне, намяць гармошку можна любому прахожаму. Але Віктар Іванавіч шчытаў эта за дурны тон – порціць сваімі рукамі чужы арганізм. Для гэтага ж ёсьць міліцыя і пішчэвая прамышленасьць. Акрамя рук, ні пользы ні радасьці не прыносілі Віктару Іванавічу і вухі. Што, бляць, за прыхаць прыроды?! - думаў ён. – Ладна бабам там, ачкарыкам, гамасекам. А я-та, я-та! Нармальны мужык – і з эцімі підарскімі бездзялушкамі! З-за этава ён заўжды хадзіў у шапцы. Праўда, спачатку хацеў нахуй іх адрэзаць. Але самому рэзаць нязручна. Папрасіць некава. Ды і начальства не зразумее.
    Ішчо былі ў Віктара Іванавіча дзьве нагі. Але ногі эта такое… Імі хаця бы хадзіць можна.
    Віктар Іванавіч жыў адзін. Бяз жэншчыны. Без коцікаў, сабачак, ёжыкаў, хамячкоў і рыбак. Патаму явоны палавы орган таксама нёс сваю трудавую вахту ўхаластую. Работаў Віктар Іванавіч прарабам. На стройке. А там самі ведаеце – народ непрасты. Соплі аб штаны выцірай, а плакаць ня смей. Або, як кажуць варшчыкі бітума, - “не пазорся сьлязамі, калі груць з валасамі”. А Віктар Іванавіч любіў грусьціць. Нават у сральні. І па-бальшому калі, і калі па-маленькаму. Але не панімалі рабочыя ўсяленскай макраты у яво вачах. Вець грусьць – эта када харашо ад таво што хуёва. А варшчыкам бітума харашо бывала толькі ад воткі. А када харашо ад воткі, то ніхуя эта ні грусьць. А абычная, маць іё, бытавая таска. Такой таскі вам любы наштампаваць можа.
    І вот аднажды заібала Віктара Іванавіча ўсё. Этат бляцкі горад з фанарамі. Эта публіка ў кружэўных польтах. Наканец эта сука Анжэла Данілаўна з бугалцерыі, каторую пяць месяцаў вадзіў па пяльменных і румачных, у кукальны цеатр і дажэ на канцэрт у дом афыцэраў, а та ўсяму трэсту распізьдзела сваімі бяздарнымі губамі пра явонае паэцічэскае нутро. Карочэ, поняў ён, што міла яму прырода. А ў гарадах хай жывуць усякія абізяны і алкаголікі. Бо ў каменных джунглях толькі два выхады і ёсьць. Стаць этай самай тупой абізянай або збухацца ў гамно. Прадаў ён кварціру, сеў і паехаў у сельскія ебяні. Пузаты райцэнтраўскі аўтобус, слоўна ігрывы слонік, мчаўся ўдоль пшанічных палей. У душы Віктара Іванавіча цьвіла чаромуха. А пад ім прыятна рыпела. І цяжка было сказаць, што іменна рыпела. Пухлае дзерманцінавае сідзеньне, недавольнае ачэрэдной жопай. Цілі эта сама жопа Віктара Іванавіча па-мальчышэскі выплёсківала свой анатамічэскі васторг. Вець, як пісаў класік – «прастор ня толькі пціцы любяць».

ІІ. 12 вілак )
Цэтлікі:

15.11.09 18:38 - [info]adam_hlobus

2009. Саша і адсутнасць пярэдняга зуба


Тыповае абагульняе людзей, а характэрнае іх адасоблівае. Мяне цікавяць характары, бо яны здзіўляюць, яны вылучаюцца, яны запамінаюцца. Дзякуючы характарам, адбываюцца рухі, змены, ператварэнні. Характары невыгодныя грамадству. Грамадства самазадавальняецца тыповым, стабільным, абагульненым. Грамадству патрэбна жалезная плынь тыповага, а не зыркае полымя харызматычнай асобы. Грамадству патрабуюцца пасады, прызначэнні, агульныя адзнакі. Вылучанасць яскравага характару асуджаецца грамадствам. Каб зацяніць характар, грамадства ідзе на падробку, падмяняе характар артыстычна выкананай лялькай. Выкарыстоўваючы кіно і тэлебачанне, грамадства стварае тып, не вобраз, а менавіта тып. Прыклад: яно фінансуе кіно пра настаўніка. Замест сапраўднага настаўніка з характэрнай і запамінальнай знешнасцю, на мільёнах экранаў з’яўляецца саладжавы тварок актора, які робіць выгляд, што ён добры, разумны і запатрабаваны настаўнік. Слабадушныя супрацоўнікі навучальных устаноў пачынаюць пераймаць манеры актора. Сапраўднаму настаўніку вельмі цяжка працаваць ва ўмовах такой вялікай хлусні. Але ў сапраўднага настаўніка ёсць характар. Я добра ведаў настаўніка Карпейчыка, у якога выпаў пярэдні зуб, і які свядома выкарыстаў гэткую, брыдкую на першы погляд дэталь знешнасці, каб падкрэсліць сваю адметнасць і запамінальасць. Я лічыў, што адсутнасць пярэдняга зуба ў школьнага настаўніка занадта выразная дэталь, што гэта – гратэскны перабор выразнасці. Таму ў маім кашальку ляжала візітоўка стаматалагічнай паліклінікі, якую я збіраўся аддаць Карпейчыку з абяцаннем аплаціць паслугі дантыста. Ці прыняў бы ён такі падарунак? Пасля сыходу Карпейчыка, пытанне застаецца без адказу. Я збіраўся настойваць на падарунку, як ён настойваў на тым, каб я прыняў кнігі лірыкі з ягонай бібліятэкі. Я падарунак прыняў, больш за тое, зрабіў спіс кніжак, якіх у мяне не хапае ў падоранай серыі. Той спіс я паклаў у кашалёк побач з візітокай дантыста, бо Саша Карпейчык абяцаўся прынесці кнігі па гэтым спісе. Спіс кароткі: дэ Камоэнс, Цютчаў, Нэзвал, Петэфі, Украінка. Сягоння я дастаў са свайго кашалька візітоўку дантыста, бо Саша адасобіўся ад мяне назаўжды, пакінуўшы адно ўспаміны пра свой адметны характар.
Цэтлікі: ,

15.11.09 12:49 - [info]adam_hlobus

Сквер

Апалае лісце
Сабранае ў гурбы
Чакае машыну,
Каб ехаць за горад…
Цэтлікі:

15.11.09 02:11 - [info]palasatka - People of the sea [4]



Навучыцца назіраць. А пасля - навучыцца фантазіраваць.

+5 )

15.11.09 02:01 - [info]palasatka - People of the sea [3]



За гледачамі часта сачыць цікавей, чым за акторамі.

+2 )

15.11.09 01:55 - [info]palasatka - People of the sea [2]



Настрой ну вось прыладна такі. Чытайце па колерах.

+5 )

14.11.09 19:50 - [info]adam_hlobus

“Інтэр’ер з жанчынай каля клавесіна”

Спаў кепска. Прахопліваўся. Каб супакоіца, разглядаў рэпрадукцыі з карцін галандскіх мастакоў семнадцатага стагоддзя. Асабліва доўга затрымаўся на “Інтэр’еры з жанчынай каля клавесіна” Эмануэля дэ Вітэ. Заснуў. Прысніўся мне чорт танканогі і танкарукі. Ні рагоў ні хваста ў чорта не было, але я ведаў, ён – чорт. Ён бегаў па маёй спачывальні і перавешваў карціны з адной сцяны на другую. Усе карціны былі мае, акром палатна Эмануэля дэ Вітэ, знакамітага “Інтэр’ера з жанчынай каля клавесіна”. Чорт гучна тупатаў. Ад чортавага тупату я і прачнуўся. Тупаталі людзі над маёй столлю. Не выспаўшыся, я ўсё адно пайшоў у майстэрню, каб дарабіць карціну “Дзве душы, Марыя і Лізавета”. Карціну скончыў. Калі я вярнуўся з майстэрні, дачка сказала, што ў кватэры над намі памёр сусед Міша; шырокі інфаркт.
Цэтлікі:

14.11.09 16:38 - [info]adam_hlobus

Голас крыві бацькі свайго

Было ў бацькі тры сыны. Усе дужыя, гожыя і працавітыя. Сыны любілі бацьку і моцна заперажывалі, калі той памёр. Маці глядзела-глядзела на слёзы сыноў сваіх, дый сказала ім, што толькі адзін з сыноў пахаваў сапраўднага бацьку. Мужчыны паспрабавалі дапытацца ў маці сваёй, хто з іх сапраўдны бацькаў сын, а хто нарадзіўся ад іншага чалавека. Маці нічога не сказала сваім сынам. Тады мужчыны пайшлі да дзядзькі свайго, які працаваў у судзе. Яны спадзяваліся, што суддзя дапаможа ім знайсці праўду. Той сказаў, што сыны павінны раскапаць бацькаву магілу, дастаць з труны нябожчыка і біць яго палкамі па галаве, біць, ажно пакуль ён не скажа ім праўды. Двое сыноў – старэйшы і малодшы – узялі рыдлёўкі і пайшлі на могілкі, а сярэдні сын схапіў ружжо, пераняў іх на паўдарозе і сказаў, што не дазволіць здзеквацца з бацькі. З рыдлёўкамі і ружжом, мужчыны вярнуліся да суддзі. Той сказаў, што праўдзівы сын – сярэдні брат, бо ён пачуў голас крыві бацькі свайго і не дазволіў здзеквацца з нябожчыка.

14.11.09 08:58 - [info]ja_ryw

есть особая категория людей. утром они проходят мимо нашего дома, заглядывают в окна и улыбаются.
для них это такой утренний ритуал - заглядывать в наши окна и улыбаться.
:)

****

последнее время слышала несколько рассказов, начинавшихся словами "хмурые люди в метро утром, боясь заразиться, едут на работу и ..."
сегодня захожу в метро и прыскаю со смеху: всё так и есть!
мое сияющее личико явно выдавало мою радостную безработность и праздную безрутинность. а утром в метро - это я так.. занесло.. ::)

***

идем мы сегодня с ленкой по центру города с двухэтажными хрущевками, а между домов фигура показывается и к нам на дорожку сворачивает. эдакая женщина-домохозяйка, лет 50, в халате на босо тело, в повязаном платочке и с топором на перевес.
а что мы? мы метра три шли не мигая и метров 20 смеясь громко и в голос.
а ведь по разному могло быть..

14.11.09 07:33 - [info]ja_ryw

у всех всё плохо.

13.11.09 23:48 - [info]sharkich

Мне нельзя пить одному, я становлюсь сентиментальным, и нифига не как в словаре Даля, я становлюсь собой.

13.11.09 20:54 - [info]radasc - настало время.

сейчас происходит такой период, когда настроение называется "ничего не хочу".
а если подсчитать, то столько "не хочу" набралось...

* * *
увидела 1-у страничку "трыкутнiка"....:(
Цэтлікі:

13.11.09 18:52 - [info]adam_hlobus

2009. Кармановіч і смерць

Сёння, а сёмай раніцы памёр Валера Кармановіч. Хаваюць яго заўтра, на могілках у Калодзішчах. Хаўтуры адбудуцца ў рэстарацыі "Агат".

Той, хто добра ведаў Валеру, можа выказаць спачуванне ўдаве Тацяне, па тэлефоне МТС 029 708 02 51.

Спадзяюся на чалавечнасць, усіх, хто чытае мае словы...

Апошні раз я бачыў Валеру ў кавярні "Акварыум" 9 лістапада, у панядзелак. Разам з Алегам і Яўгенам, ён віпіў чарку за светлую памяць нашага таварыша Сашы Карпейчыка.
Цэтлікі:
Распрацавана LiveJournal.com

Рэклама

Наладка